Seksverslaving treedt op wanneer je niet meer aan seks doet omwille van het verlangen of het plezier, maar omwille van een drang waar je mee wilt stoppen of minderen, zonder dat je daarin slaagt. De lokroep van de seksuele roes is sterker dan jezelf (of het nu gaat om masturbatie, porno kijken, prostitutiebezoek, webcam, vreemdgaan, …) en het vluchten in seks is een gewoonte geworden. Er treedt gewenning op en je moet de dosis opvoeren om telkens in dezelfde trance te geraken. Je krijgt schuldgevoelens over jouw gedrag, wat leidt tot nog meer gedreven seks waardoor je in een negatieve spiraal terechtkomt. Er treedt uiteindelijk afhankelijkheid of verslaving op.

De term seksverslaving is omstreden omdat ze te veel focust op wat er zich aan de oppervlakte afspeelt: je kunt inderdaad niet meer zonder seks. Daardoor komt in feite de onderliggende oorzaak, zijnde een beschadigd zelfbeeld, op de achtergrond terecht. Net zoals de eetverslaafde niet noodzakelijk kampt met een hongergevoel, zal ook de seksverslaafde zich zelden overgeven aan gedreven seks uit seksueel verlangen. Hij of zij zal dit wel doen uit onvrede of frustratie en omdat er geleerd werd dat die gevoelens verdoofd kunnen worden met seksuele spanning en ontlading. Een seksverslaafde is dus veeleer slaaf aan de onmacht om een gedegen oplossing te vinden voor zijn of haar negatieve gevoelens en gedachten.